زندگی صحنه یکتای هنر مندی ماست

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست ... هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود ! و ...

2x2=7
نویسنده : نیکا سجودی - ساعت ٢:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٥/٢٥
 

 

 
خب فکر ميکنم به اندازه ی کافی اون نوشته قبليه در مورد کمک خواستن اينجا بوده!
 
خيلی وقته گفتم که اين يايدداشت رو می خوام اينجا بنويسم اما نشد که بشه اما امشب مينويسمش!
 
 آقا جون کی گفته که همه چيز بايد اونجوری باشه که فکر ميکنيم؟!کی ميگه همه چيز بايد اونجوری باشه که يادمون ميدن؟!چرا همه ميگن 2x2=4  حالا  اونهايی که خيلی رياضی دانن ميگن 2x2=5! اما چرا هيچ کس نميگه 2x2=7 ?! چرا ووقتی يه چيزی مثل بقيه ی چيزها نيست يا يه کسی مثل بقيه نيست فکر می کنيم نرمال نيستش و حتماْ يه مشکلی داره يا يه اشتباهی شده؟!من که ميگم اگه همه چيز قرار باشه از يه قاعده ی کلی پيروی کنه اونوقته که زندگی معنايی نداره و اونوقته که آدم ها و همه چيز تکراری ميشن!تازه اون موقع حوصله ی همه سر ميره!ديگه هيچ چيز جذابی واسه ی ماها وجود نداره.هدفمون ميشه فقط اشغال کردن يه فضا!همين!