زندگی صحنه یکتای هنر مندی ماست

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست ... هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود ! و ...

 
نویسنده : نیکا سجودی - ساعت ٧:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/۸/۱٤
 
سلام!خوبيد؟
راستش من امروز اومدم نظرم رو بنويسم.يه نظريه شخصی:
من يه آدمی هستم که همه چيز رو تو خودم می ريزم و بروز نمی دم اما اين غلط!
الان برای يکی از دوستان من يه مشکلی پيش اومده!
اونم مثل من مشکلش اينه که ازش سو استفاده می کردند.خدارو شکر يکم اين مشکل اين دوست خوب برطرف شده اما خوب من هنوز يکم اين مشکل رو دارم(!)
الان اين دوست عزيزم می خوات ديگه يه کارايی بکنه که به نظر من صحيح نيست.
خوب اصلا اين دوست رو بذاريم کنار و کلی صحبت کنيم:
وقتی که يه عده از شما سو استفاده می کنند چی کار می کنيد؟
من خودم انقدر ساده ام که می گذرم اما اگه زياد تکرار شه گذشت نمی کنم شاکی می شم از دستش.
اما يه عده بعد از يه مدت که اين اتفاقات براشون می افته ديگه قاطی می کنند و تصميم می گيرند به هيچ کس رحم نکنند.
شايد يه عده از آدم ها لياقت رحم کردن رو نداشته باشن اما همه اينجوری نيستن!
من خودم به يکی از دوستام خيلی رحم کردم ولی آخرش به بد عاقبتی گرفتار شدم.اما به يکی ديگه رحم کردم و کمکش کردم اما اين يکی کارش رو درست انجام داد.
آدم نبايد خودش رو ببازه.آدم بايد به خودش ايمان داشته باشه تا موفق شه و اگر مشکلی مثل من داره بتونه اونو حل کنه.
اگه من به خودم ايمان داشته باشم باعث می شم:
۱-بقيه هم به من ايمان بيارن.
۲-گرفتار به قول خودمون بدشانسی نشم.
۳-اعتماد به نفس بالايی در کارهام به دست بيارم.
۴-بتونم نه بگم.
۵-در کارهام بيشتر موفق بشم و....
خوب نمی دونم که شما هم با من موافقيد يا نه
پس لطفا من رو راهنمايی کنيد.
مرسی نيکا