زندگی صحنه یکتای هنر مندی ماست

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست ... هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود ! و ...

...
نویسنده : نیکا سجودی - ساعت ۳:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٧/٧
 

آدم از وقتی که یکم بزرگ تر میشه همش داره میدوه!دنبال چی؟ دنبال یه لقمه نون!!! دنبال اینکه پول در بیاره٬ که جمعشون کنه٬ که باهاشون خوشبخت بشه و اون کارایی که می خواد رو انجام بده و اون چیزهایی که می خواد داشته باشه!

من دیروز کلی صدای نون درآوردن رو شنیدم!

صدای راننده ای و شنیدم که میشه گفت دیگه داشت نعرخ میزد... انقلاب..خانم انقلاب نمی رین؟..آقا انقلاب؟..انقلاب................نعره ای که احساس می کردی می خواد با اینکار خدا رو از اون بالا بکشه >ایین و بهش بگه ببین دارم برای یه لقمه نون چیکار می کنم؟!!!!

همیشه صداهای گرفته مسافر کش ها منو یاد این می اندازه که چقدر داد زدن تا خدا بفهمه اونا می خوان زندگی خوب و راحتی داشته باشن!

اما مگه میشه؟!